INTERLINGUA ROMA

HESTIA

(per Francesco Galizia)

Hestia, in le mythologia grec, esseva le dea del foco que arde in omne focar rotunde. Illa es le minus cognite inter le divinitates le plus importante del antique Grecia. Illa, totevia, recipeva grande honores, esseva invocate e habeva le melior offertas in omne sacrificio que le mortales presentava al deos.

Genealogia

Hesiodus la indica como filia primogenite de Chronus e de Rhea, le plus ancian in le prime generation del deos del Olympo. Su fratres e sorores, in ordine de nascentia, es: Demeter, Hera, Hades, Posidon e Zeus. Illa pertineva ergo al stricte gruppo del dece-duo major divinitates del Olympo.

Hestia e Vesta

Insimul a su equivalente divinitate roman, Vesta, illa non esseva cognite per le mythos e le representationes que la concerneva, e illa esseva rarmente representate per pictores e sculptores con semblantias human, perque illa non habeva un aspecto exterior characteristic: su importantia esseva in le rituales symbolisate per le foco.

Contos mythologic

Illa faceva voto de castitate, non perque illa non esseva belle; de facto sia Posidon sia Apollon peteva su mano a Zeus qui totevia, considerate le decision del soror de remaner virgine e evitante assi un possibile concurrente al throno, repulsava lor requestas. Post un banchetto Priapus, ebrie, tentava violentar la, ma un asino con su ruito eveliava le dea qui dormiva e le altere deos, qui le constringeva a fugir. Le episodio ha un character de advertimento anecdotic pro qui pensa abusar del feminas recipite in casa como hospites, sub le protection del focar domestico: anque le asino symbolo del luxuria condemna le follia criminal de Priapus.

Homero narra que Hestia succedeva a resister al seductiones e al persuasiones de Aphrodite.

Symbologia

Su symbolo esseva le circulo e su presentia esseva advertite in le flamma vive ponite in le focar rotunde al centro del casa e in le brasiero circular in le templo de omne divinitate. A vices illa es effigiate con Hermes, ma dum iste ultime habeva le carga de proteger ab le mal e de propitiar un bon sorte, Hestia sanctificava le casa.

Su prime representation ha essite un petra, denominate herma, in forma de un columna.

Culto

Omne citate, in le edificio principal, habeva un brasiero commun, le Prytaneion, ubi ardeva le foco sacre de Hestia, que nunquam debeva extinguer se. Pois que le citates esseva considerate un expansion del nucleo familiar, illa esseva adorate anque como protectrice de tote le citates grec.

In le familias, le foco de Hestia provideva a calefacer le casa e a cocer le alimentos.

Le neonato deveniva membro del familia cinque dies post le nascentia, con un rito (amphidromia), secundo le qual le infante, portate in bracios, esseva facite tornear circum le focar.

Le nove sposa portava le foco prendite ab le brasiero del familia de origine in su nove casa, que solo assi esseva consecrate.

Le colonos qui lassava le Grecia, portava un torcha accendite al Prytaneion de lor citate natal, cuje foco haberea servite a consecrar omne nove templo e edificio. Un rito que supervive anque in le Olympiade moderne.

Hestia provideva le loco ubi sia le familia sia le communitate se reuniva insimul: le loco ubi on recipeva le hospites, le loco ubi facer retorno a casa, un refugio pro le supplices. Le dea e le foco esseva un cosa sol e formava le puncto de conjunction e le sentimento del communitate, familiar e civil.

« Durante longe tempore io credeva stultemente que il habeva statuas de Hestia, ma pois io apprendeva que sub le curve cupola il non ha statuas. Un foco sempre vive se cela in ille templo e Hestia non ha alicun effigie, como non mesmo le foco. »

(Ovidius)

AMPHIDROMIA

Le Amphidromia (in greco antique: μφιδρόμια) esseva festas que, a Athenas, on celebrava in le familias quando nasceva un infante.

Le data

Il non esseva fixate alicun die precise pro iste festas, que habeva loco in ambito familiar qualque die post le parto. In le antique Grecia le mortalitate infantil esseva altissime e le major parte del decessos eveniva intra le prime septimana desde le nascentia. La ceremonia esseva assi generalmente differite a quando le infante habeva superate qualque die de etate e ergo le probabilitates de superviventia habeva augmentate. La major parte del expertos pensa que le festa eveniva post le prime septimana desde le nascentia; secundo alteres, al contrario, le festa esseva fixate al quinte die de vita, quando le maieutrie, i.d. feminas qui habeva assistite durante le parto, se habeva nettate lor manos, perque le ver ceremonia del Amphidromia esseva solitemente precedite per iste actos de purification.

Le ceremonia

Al festa del Amphidromia esseva invitate le amicos e le parentes del genitores. Le rito habeva loco in le casa paterne le vespere e le invitatos portava donos, inter le quales solitemente il habeva sepias e polypos. Le exterior del casa esseva decorate con brancas de olivo, si le neonato esseva de sexo masculin, o con guirlandas de lana si de sexo feminin.

Le infante esseva pois facite tornear circum le focar portate in brachios per le obstetrices, e presentate al deos del casa e al familia; pauco postea le infante esseva prendite in brachios per le patre e recipeva le nomine proprie, evento del qual le hospites esseva testes. La cursa circum le focar con le infante esseva le puncto central del Amphidromia , perque justo ab le cursa illo derivava le nomine (in lingua grec Ἀμφιδρόμια = cursa circum).

VESTA

Vesta esseva le dea virgine del focar, del casa e del familia in le mythologia roman. Anque si illa es sovente considerate como analoge a Hestia del mythologia grec, illa habeva un grande, anque si mysteriose, rolo in le religion roman multo antea le apparition de Hestia in Grecia. Pauco on sape re le dea, perque illa non es mentionate in le mythos. Le presentia de Vesta esseva symbolisate per le sacre foco que ardeva in su corde e in su templos.

Vestales

Le foco de Vesta (appellate anque Vestia) esseva custodiate in su templo per su sacerdotessas, le Vestales. Omne 1e de martio le foco esseva renovate. Le foco remaneva accendite usque al 391, quando le imperator Theodosius prohibiva omne culto public pagan. Un del Vestales mentionate in le mythologia esseva Rhea Silvia, qui con le Deo Marte concipeva Romulo e Remo.

Le Vestales proveniva ab le classe patricie e debeva observar le castitate absolute durante 30 annos (le Virgine Vestales). Le Vestales viveva insimul in un casa presso le Forum (Atrium Vestae), sub le supervision del Pontifex Maximus. Le voto de castitate esseva assi sacre que, si violate, le Vestal esseva sepelite vive in le Campus Sceleris.

Vestalia

Vesta esseva celebrate desde le 7 de junio al 15 de junio. Le prime die le “penus Vestae” (le Sanctum Sanctorum celate per cortinas de su templo) esseva aperite, le unic vice durante le anno, assi le femina poteva offerer sacrificios.

Culto domestic

Vesta esseva le dea del focar al centro del casa. Vesta esseva particularmente importante pro le feminas del familia perque le focar esseva le loco ubi le nutrimento esseva preparate e apud illo esseva prendite le repasto con offertas jectate in le foco pro cercar presagios ab le modo con le qual illo ardeva.

 JUNON (IUNO-ONIS) Le Divinitate.

per Francesco Galizia

Antique divinitate, devenite le maxime divinitate feminin del religion roman. Sub su varie aspectos, illa appareva como Dea Celeste e lunar, illa esseva le Dea del calendario, del feminas, del vita e del fecunditate, del matrimonio. Junon, divinitate correspondente al Dea grec Hera, esseva filia de Saturno e soror e sposa de Jove (Zeus) e multe jelose per le continue infidelitate del conjuge. Con le Patre del Deos illa habeva cinque filios: Marte deo del guerra, Vulcano deo del foco e ferrero del Deos, Hebe dea del juventute, Ilitia dea del nascentia, e Eris dea del discordia. Sub le aspecto chtonie (connexe al Terra) a illa esseva sacre le capra, le cucu, le sparviero e le pavon, e illa esseva identificate con le Luna e per isto illa esseva ponite in relation con le calendario e con le vita feminin. Le dea esseva invocate in su culto, per le Rex e le Pontifex al initio de omne mense con le nomine de Iuno Covella e Kalendaris, e per le feminas parturiente con le nomine de Iuno Lucina, qui portava al luce le nascente. Ma omne manifestation del vita sexual del femina esseva sub le tutela de Junon, qui veliava super le puritate del pueras e super le castitate del sposas. Reservate al feminas esseva le festas in honor del Dea: le Nonae Caprotinae, novem dies ante le Idi de julio, e le Matronalia. In le Caprotinae (7 de julio) se festeava Junon como Dea del sexo e del fecunditate, e esseva admittite le sclavas (per isto dicte ancillarum feriae). Le Matronalia (1e de martio), se connecteva al castitate feminin, e terminava con le Iunonalie. Como protectrice del ligamine matrimonial illa esseva invocate como “Iuno Pronuba”. Illa deveniva pois pro le feminas quasi un correspondente del “Genio” del homines e esseva assi venerate in Roma antique, le Iunones del singule feminas. Como Dea poliade (protectrice del urbe) illa esseva venerate como Iuno Regina a Veio, Quiritis a Falerii. Ma le culto plus famose esseva le Iuno Sospes o Sospita Mater Regina a Lanuvium, culto que esseva pois admittite inter le cultos official del stato roman in 338 a.C., e desde 509 a.C. Con Jove e Minerva, Junon formava le Triade capitolin, centro del maxime culto, a character politic, del antique Roma. Le epitheto de Moneta (forsan in le senso de “admonitrice”), con le qual le Dea esseva venerate in un templo super le colle Capitolio adjacente al moneta, explica secundo alicuno le nomine date al metallo, cuneate justo in proximitate de ille templo (ad Monetae). Alicun eruditos denega a Junon le character originari de divinitate celeste o lunar, e attribue al dea le significato primitive de divinitate chtonie, connexe al vita terrestre o subterranee, e al fecunditate del Natura. Le culto de Junon habeva su centro in le Latio e de ubi se diffundeva in Italia central, ma exiguemente in le altere provincias, con le exception del Gallia Narbonense e del Africa. On narra que Junon, esseva inimic del Troianos, per tres motivos, duo mythic: prime, le torto patite per Paris, perque ille habeva date le pomo del beltate a Venus in vice que a illa, secunde: le rapto de Ganymedes per parte de Jove, qui lo faceva su amante e cuppero del Deos, e un historic: le prophetia que es narrate in le Eneide, secundo le qual su citate predilecte Carthago, haberea essite destruite per le descendentes de Troia (le romanos). Al Dea esseva dedicate le mense de junio (Iunius) que es le sexte, in le calendario julian e gregorian, ma in le antique calendario roman illo esseva le quarte, ante le reforma de Julio Cesare. Le Dea, esseva representate in statuas e picturas con le diadema super le capite, con longe capillos blonde colligite in duo tressas e vestite con longe tunicas, e un grande corpore, con aspecto sever e digne, plen de gratia, in le mano dextere illa teneva un sceptro o un malo-granate, symbolo del familia. A illa esseva dedicate como Iuno Regina, un templo super le colle Aventino construite per le Consule Marco Furio Camillo, depost le victoria e le conquesta de Veio, in 326 a.C, e un altere in Campus Martius, construite per le Consule Marco Emilio Lepido depost le victoria contra le Ligures in 187 a.C. e inaugurate le 23 de decembre 179 a.C. In le systema solar, in le fasce principal del asteroides, inter le planetas Marte e Jove, un de illos es dedicate al Regina del Deos, Junon, que esseva discoperite le 1e de septembre 1804, per le astronomo german Karl Ludwig Harding ab le observatorio de Lilienthal apud Bremen, con un simplice telescopio de 2 pollices, illo esseva le tertie asteroide discoperite, depost Ceres e Pallas, e ante Vesta, e un del plus grande, forsan le septime, con le diametro de 280 kilometros.

ILIADE per Homero

Version Interlingua Ie. Canto
traduction per Francesco Galizia

PROEMIO

Canta me, o Dive, del Pelide Achilles

le ira funeste, que infinite adduceva

luctos al Acheos, multe ante tempore al Orcus

generose revolveva animas de heroes,

e de canes e aves horrende repasto

lor cadaveres abandonava (assi de Zeus

le alte consilio se exple), desde quando

primemente disjungeva aspere contention

le Rege del prode Atreidae e le dive Achilles.

Esseva venite

al veloce naves del Acheos

Chryses, pro recuperar su filia,

con donos immense; e inter le manos tenente

le infulas, involvite sur le sceptro de auro,

del Sagittante Apollo, ille supplicante

precava totes le Achaeos, ma antea le summe

chefes del campo, le duo frates Atreidae,

- O Atreidae,o Achaeos ben cincte de gambieras!

A vos tote concederea le Celestes,

que in le olympie sedes ha demora,

de retornar, quando vos habera Ilium abattite,

felicemente al paterne casas!

Mi filia ora libera! Accepta

iste redemption e honora le filio

de Zeus, le Longe-sagittante Apollo

Tote alora affirmava le Achaeos

que honorar se debeva le sacerdote

e reciper le splendide redemption;

ma le Atreidae disdignava iste consilio,

antea ille expelleva con dur parolas le propheta

e un grave menacia anque adjungeva:

- Que io non te trova inter le curve naves,

vetulo, jammais plus: tu non facera jammais retorno,

non retener te illac, si tu non vole que inutile

pro te es le sceptro e le infula del Deo!

Io non la liberara, io vole que antea

illa perveni a vetulessa, in mi demora,

illac in Argo, lontano del patrie terra,

percurrente con le pectine le telas.

Va ergo, ni me irritar,

si retornar tu vole salve!

Assi ille diceva, e espaventate, le vetulo

al commando obediva.Tacente ille se moveva

vicino al dunas del sonante mar,

e ille a parte se traheva, e longemente

supplicava le filio del ben-capillute

Dive Latona, le Sagittante Apollo;

Audi, o Arco de Argento, o tu que Crisa

e Cilla protege! Audi, o destructor de muses,

tu qui es potente in Tenedos senior!

Si un belle templetto io te construeva

e abundante coxas a te io sacrificava

de boves e de capras, ora satisface me

iste prece, sub tu flechas

pagara mi lacrimas le Acheos!

Assi diceva precante, e Phebo Apollo

ben le satisfaceva. In basso del olympie summitates

ille descendeva plen de disdigno, e sur le spatulas

le arco regeva e le buxo del flechas clause.

Crepitava sur le le humeros le flechas

a omne passo del irate Deo,

durante que simile a Nocte ille descendeva.

E ille se arrestava lontano del naves

e un flecha jectava: sonava tremende

le stridor del grande arco de argento!

Antea in le mulos e in le veloce canes

ille sagittava, pois le homines transfigeva,

amarissime flechas in illes vibrante,

plen de mortos sempre ardeva le pyras.

Novem dies pluveva sur le campo

su sagittas, al decime, le Pelide

clamava totes le truppas a parlamento,

iste pensata in le animo a ille poneva.

Hera, le Dea del blanc-brachios,

perque assi vidite les morir

illa habeva pietate del Danaides ...

Le Ilias e le Odyssea es le prime poemas del mundo classic, e duo obras de enorme importantia, non solo pro le influentia super le litteratura grec e latin, ma perque in le curso del seculos illos es pro tote le poetas epic del nationes europee un modello perenne de perfection poetic. Le autor es secundo le legenda, Homero, un Aedo, qui ha vivite, secundo le historico Herodotus, inter le 9e e le 8. seculo a.C. in Asia Minor. Ille es representate in le statuas e in le portraites como un vetule homine cec con un longe barba blanc. Le Ilias es un poema de 24 Cantos de 15.696 versos, que narra un breve episodio del decennal guerra inter un confederation de regnos e citates grec, sub le guida de Agamemnon rege de Mycenae e de su fratre Menelaus Rege de Sparta e sposo de Helena, illes es filios de Atreus e per isto clamate Atreidae, a lor flanco esseva le astute Rege de Ithaca Odisseus (Ulixes), le Rege de Salamina Aiax Telamonius, le altere Aiax Oileus Rege del Lokris, Diomedes Rege de Argo e le vetule Nestor Rege de Pylos, super totes esseva le grande guerrero e heroe Achilles filio de Peleus e del Nereide Thetis qui esseva chef del Myrmidones, sempre al recerca del gloria, ille habeva un grande amico: Patroclus filio de Menoetius. Tote iste Reges esseva in guerra contra le citate de Troia fundate ab Ilion, sur le costa del Asia Minor, con su Rege Priamo e su filios Hector loyal e valorose, sposo de Andromache e patre de Astyanax, e Paris qui rapeva Helena, causa del guerra, le filio de Anchises e Venus, Eneas, que Vergilio celebrara in le Eneide, Rege del Dardanos alliate con le Troianos, e le princes de Lydia Sarpedon filio de Zeus e Laodamia, e su cosino Glaucus, filio de Hippolochus, anque ille alliate de Troia con alteres guerreros de Phrygia.

DODECATHEISMO

(ex Wikipedia – traduction per F.G.)

Le Dodecatheismo (ab le greco Δωδεκαθεοισμος, Dodekatheismos, "inseniamento del dece-duo deos”) es un movimento religiose e un philosophia de vita que se propone como continuation directe del antique religion grec, abolite per le imperator Theodosius I in le anno 393. Le renascentia de iste spiritualitate ha evenite in le annos Novanta del 1900 e durante iste periodo de tempore ha nascite plure gruppos, que ha sede in Grecia e in altere paises, e illos ha un numero crescente de nove adherentes Le plus importante organisation es le Consilio Supreme del Hellenicos Gentiles (YSEE - Ypato Symboulio Ellinon Ethnikon - Υπατο Συμβουλιο των Ελληνων Εθνικων), fundate in 1997 a Athenas.

Le YSEE ha sovente organisate manifestationes e protestos in favor del derectos human e del libertate religiose. Le Ysee projecta le institution futur de templos, altares public, bibliothecas e centros pro le studio del religiositate dodecatheic.

Sito del YSEE: http://www.ysee.gr/

LE DECE-DUO DEOS OLYMPIC

Zeus

Hera

Apollon

Artemis

Hephaestus

Hestia

Aphrodite

Poseidon

Demeter

Hermes

Ares

Athena

LE THEOLOGIA DODECATHEIC

Le theologia dodecatheic es primarimente polytheistic e pantheistic. Le divinitates es concipite como fortias cosmic que governa le expressiones del natura a su nivellos le plus elemental, le expressiones del vita e le expressiones universal. Le cosmo es ergo regite per le eterne action de aggregation e de disgregation de iste essentias spiritual. Il existe anque gruppos que accentua majormente un direction monistic, vidente le essentias spiritual como le multe aspectos o representationes human de un principio divin unitari ancestral, o como le infinite scinder se e germinar de un unic essentia universal que constitue omne cosa. Lo que liga tote le conceptiones theologic del nove gruppos dodecatheic es le cosmotheasis, (litteralmente "vision del universo"). Iste conception percipe le universo como qualcosa unic e harmoniose, in perenne movimento e evolution perque assemblate per le creativitates spiritual (le deos). Le interpretation del theologia varia de gruppo a gruppo ma anque de persona a persona; in loco del vision classic le divinitates es anque interpretabile como figuras archetypic, representationes de determinate statos del mente human, o como sensationes e statos de animo del homine (conception de typo psycologistic).

LE ESCATHOLOGIA DODECATHEIC

Le escathologia dodecatheic es substantialmente basate super le idea del reincarnation, aspecto del cyclicitate del existentia e de tote le cosas. Le escathologia es strictemente ligate al cosmologia e al cosmotheasis, secundo le qual le universo es un entitate vive e coincide con le Uno universal, le principio e le essentia active e mutabile del qual tote le cosas es facite. Le escathologia dodecatheic non es millenaristic, su vision non implica un creation initial. Le cosmo es un veritate eterne autocreate se e le creation non es un evento limitate, que antea o postea pervenira a un fin, ma es al contrario illo mesme eterne como le essentia que lo constitue. Le creation es le continue disgregar se e recomponer se del materia energetic del universo, le continue mutation regulate per le logica fatal del Surriso del Dèos. Omne cosa ha un definite existentia personal, le qual un vice concludite se face de modo que le esser retorna a facer parte del cyclo del vita, disgregante se e renascente in un nove existentia e sub un nove forma. Il non es un escathologia de salvation, ma postmoderne e postchristian. Le homine non es de facto concipite como un esser superior in expectativa de un judicio final, al contrario le homine es un parve parte del natura, e como omne cosa le existentia human es subjecte al cyclos cosmic.

LE ETHICA DODECATHEIC

Le ethica dodecatheic es fundamentalmente basate super le approche al mundo natural. Le religion dodecatheic non ha dogmas (presumite veritates absolute revelate) ma, al contrario, illo favori le idea que le homine debe pervenir ille mesme al contacto con le mundo divin trans le respecto pro le integre existentia. Le mundo que circumfere le esseres human es le manifestation del Uno. Le rituales e le practica religiose servi al homines pro mantener proprie equilibrio de contacto con le vita. Le natura es sacralisate e como tal illo debe esser venerate e respectate. Le dodecatheicos es sovente ingagiate in causas ambiental. Le respecto del natura se manifesta anque como respecto pro le esser intime del cosas, e como repulsa de qualcunque forma de emargination, xenophobia e racismo. Le preceptos principal dodecatheic es ille continite in le Maximas Delphic: reciprocitate, hospitalitate e respecto, accompaniate per le autocontrolo e per le cognoscentia de se mesme.

LE EUSEBEIA

Le Eusebeia (εὐσέβεια, traducibile como "pietate") es un importante concepto del Weltanschauung dodecatheic. Le Eusebeia es le respecto personal pro le realisation del relationes inter le esseres human e inter le esseres human e le mundo natural. Le concepto pote exprimer anque le maturitate spiritual, intendite como comprension del mundo e del existentia, como respecto pro tote lo que es, symbolo concrete del essentias divin. Le eusebeia es, ergo, le respecto e le veneration verso le divinitates, e le divinitates, secundo le pantheismo e le Dodecatheismo, es tote lo que existe.

MAIA E MAIO

Maia, in le mythologia grec, esseva le major del Pleiades, le septe filias de Atlante e Pleione. Illa e su sorores, nascite super le Monte Cyllene in Arcadia, es a vices appellate deas montanias, oreades. Simonides de Ceos cantava le "montania Maia" (Maia oureias), illa qui habeva "le vivace oculos nigre". Maia esseva le major, le plus belle e le plus timide del sorores. Eschylo repetitemente la identificava con Gaia. Ab su union con Zeus nasceva Hermes. On dice que Maia, insimul al sorores, esseva transformate in un stella per Zeus, pro subtraher la al sposa jelose. In le mythologia roman, illa ha essite identificate con Maia Maiestas (appellate anque Fauna, Bona Dea (le 'bon dea') e Opis (sposa de Saturno), un dea, qui pote esser equivalente a un antique dea del fecunditate e del renascentia del natura in primavera. Le nomine maio deriva ab le nomine del dea, de facto le prime e le dece-quinte die de maio esseva sacre a illa. Le prime de maio le flamen (sacerdote) de Vulcano sacrificava a illa un porca gravide, de modo que anque le terra esseva gravide de fructos, un sacrificio apte pro un dea del terra como le “Bona Dea”. Ab iste tradition religiose il deriva anque le substantivo italian “maiale” ("sus maialis") que es anque date in lingua italian al porco.

Altere nota etymologic: Le parola Maio (latino majus, osco-umbre mahiis, greco mahos, sanscrito mahi = terra) deriva ab Maia, matre de Hermes, qui symbolisa le terra, le grande matre. In ultra, ab le radices magh-, mag-, mah- (crescer) origina le voce major, forma comparative de magnus, grande.

HYMNO HOMERIC A HERMES

Hermes Cyllenius io canta, occisor de Argo,
senior de Cyllene e del Arcadia ric de greges,
veloce messagero del Immortales, que generava Maia
venerabile, filia de Atlante, unite se in amor con Zeus;
illa fugiva le assemblea del Deos beate
demorante in le antro umbrose, ubi le filio de Cronus
se habeva unite al nympha con le belle tressas, in le corde del nocte,
dum le dulce somno teneva Hera, illa qui habeva le blanc brachios:
e ille se celava al Deos immortal, e al homines mortal.
Assi io te saluta, filio de Zeus e de Maia:
e post haber comenciate ab te, io passara a un altere hymno.
Salve, Hermes messagero, generose de gratias, dispensator de benes!

Laudes del Celo del Mar del Terra e del Heroes

In le anno 1903 le grande poeta italian Gabriele D'Annunzio publicava le prime libro del su “Laudes del Celo del Mar del Terra e del Heroes”intitulate a Maia le plus grande del septe stellas del constellation del Pleiades con le subtitulo de “Laus Vitae”,depois in le 1904 veniva publicate le secunde e le tertie libro Electra e Alcyone,in le 1912 in occasion del guerra de Libya con le “Cantiones del gestas de ultramar” exiva le quarte libro Merope,in fin le quinte esseva Asterope dedicate al Grande Guerra con le “Cantos del guerra latin”, le sexste e le septime non esseva scripte.

per Francesco Galizia